اندیشهورزان علوم انسانی؛ کنت والتز (2013-1924)
کنت والتز عمدهی آثارش را طی دوران جنگ سرد به نگارش درآورد. آثار او اثرات ژرفی بر استدلالها دربارهی نظام بینالملل گذاشت. نخستین کتاب او «انسان، دولت و جنگ» (1959) به سبب معرفی سطوح تحلیل در نظریهی روابط بینالملل شهرت دارد. به عقیدهی او، «تصویر» یا سطح نخست تحلیل مرتبط به افراد است، تصویر دوم به وضع داخلی کشور مربوط است و تصویر سوم به ساختار آنارشیگونهی ساختار نظام بینالملل ارتباط دارد. این سطح سوم، در نگاه والتز، واجد بیشترین اهمیت شمرده میشود. «آنارشی» در اینجا به معنای هرجومرج نیست، بلکه به معنای غیبت یک اقتدار سلسلهمراتبی است. این مضمون در کتاب اصلی والتز با عنوان «نظریهی سیاست بینالملل» (1979) پرورانده شده است. این کتاب واقعگرایی کلاسیک را مورد نقد قرار داده است، زیرا واقعگرایی کلاسیک بر رفتار بشر تمرکز دارد، بهجایاینکه به ساختار نظام بینالملل و اصول سامانبخش آن بپردازد. در نهایت امر همین ساختار—که مشخصهاش آنارشی است—است که کشورها را وادار میکند به طرز مشخصی رفتار کنند، و نه آنچه درون کشورها و یا میان آنها در جریان است. سرشت نظام بینالملل بهواسطهی تعداد قدرتها متعین میگردد. در نزد والتز، جنگ سرد ثبات عظیمی را فراهم آورد، زیرا در این دوران توازن قدرت دوقطبی بود و نه چندقطبی. نظریهی والتز به نوواقعگرایی یا واقعگرایی ساختاری نیز مشهور است، زیرا بر سطح نظام و نه دولتها تاکید دارد.
ترجمه از
Brown, Garrett W. & mclean, Iain & mcmillan, Alistair, “Waltz, Kenneth” In The Concise Oxford Dictionary of Politics and International Relations, Oxford University Press, 2021.
کلمات کلیدی: علوم سیاسی، روابط بین الملل، کنت والتز
